زیستن برای گفتن

سه هایکو برای اسفند

2011-03-08T14:11:00.003+03:30

بهار می‌آید ـ

بر درختِ زردآلو

هنوز، چند برگ زرد

......................................................................

ساختمان‌ها، زیر باران ـ

خیس، اما

بی‌جان

......................................................................

گنجشک نر

می‌تکاند پرهایش را ـ

باران زمستانی

....................................................

قطره‌ای از سکوت، کیتارو:

منبع

محل جنایت

2011-03-07T01:41:00.003+03:30

1. دلم گرفته

2. شما هم نسبت به محل جنایت کنجکاو هستید؟ پس این شبه داستان را گوش کنید:

هر روز از جلو یک پاساژ رد می‌شوم. همه چیز عادی است. هیچ چیزی کنجکاوی‌ام را جلب نمی‌کند. می‌دانم که، بدون آن‌که ببینم، مغازه‌ها را لایه‌ای از گرد و غبار پوشانده ‌است. فروشنده‌ها جلو مغازه‌ها، گاه حریصانه رهگذران را نگاه می‌کنند و گاه، سر در گریبان فرو می‌برند و به فکر فرو می‌روند. این گذر، چند ثانیه‌ای بیشتر نمی‌پاید. از ثانیۀ اول شروع می‌شود: 1، 2، 3 پاساژ و مغازه و مغازه‌دار مسخ‌شده پشت سر گذاشته می‌شوند. و تا یک زمان دیگر که عبور سه ثانیه‌ای دیگری روی دهد، نه در چشمم می‌ماند، نه در اندیشه‌ام. ادراک قبل از آنکه آفریده شود، محو می‌شود.

ناگهان حادثه اتفاق می‌افتد: یک صبح زمستانی، نگهبانِ پیر بیچارۀ پاساژ، با طنابی در گردنش، خفه شده، بسته به شیر آب وسط پاساژ پیدا می‌شود. این لحظه‌ایست که مرگ به مکان معنا می‌دهد. تمام سه ثانیه‌ها را در ذهنم فرا می‌خوانم تا بتوانم مرگ را قبل از آمدنش ببینم. کجا بود؟ در پشت شیشۀ مغازه‌ها؟ در زیر گرد و غبار نشسته بر اجناس؟ یا در نگاه مغازه‌دار؟ ای مرگ که نامرئی در هر گوشه‌ای نشسته‌ای. نکند همین الان از هر کسی به من نزدیک‌تری؟

بعدظهر است. قاتل دستگیر شده. دزد بیچاره‌ای که پانصد هزارتومان می‌دزدد. نگهبان بیچاره‌ای که بی‌موقع پیدایش می‌شود. نکند مرگ هم‌پای بیچارگی و بی‌موقعی می‌آید؟ در پاساژ بسته است و همان کلمات سفید آشنا روی پارچۀ سیاه. مردم از لای شبکه‌های در، به داخل نگاه می‌کنند. اکنون دیگر سه ثانیه نیست. ثانیه‌ها و دقایق آرام می‌گذرند. اما رهگذر ایستاده است. نگاه می‌کند. این همان جایی است که بی‌آنکه نگاه کند از جلو آن می‌گذشته، اکنون کسی مرده، و کسی دیگر به سوی مرگ می‌رود و شیر آبی که با جسمی مرده، تا صبح، هم خواب بوده است. اینجا محل جنایت است. مردم صف بسته‌اند. نگاه می‌کنند. هیچ چیزی نیست. اما مکان دیگر آن مکان پیشین نیست. با مرگ جان گرفته است. معنا پیدا کرده است. نگاه‌ها رابه سوی خود خوانده است...

دو نفر، که نمی‌توانند مردم را دور کنند، پارچۀ سیاه را روی در مشبک پاساژ پایین‌تر می‌لغزانند تا مسیر دید مردم را بپوشاند. نگاه‌ها از سیاهی پارچه عبور نمی‌کند. محل جنایت گم می‌شود. آرام دور می‌شوند.

نه رهگذر! محل جنایت جای دیگری است. از روی آن نگذر، بیندیش. آنجا، در پس ذهنت، آنجا که آشفته‌ای، آنجا که نگاهت با سیاهی برخورد می‌کند. آنجا که خود را گم کرده‌ای، آن‌جا که... بله، در اعماق ذهنت. محل جنایت همانجاست. معنای سیاهی را دریاب. از جلو پاساژ بگذر، چیزی برای دیدن نیست...

3. آهنگ قشنگیه، دوست داشتین گوش کنین:

راز نوشتن

2011-03-06T02:26:00.001+03:30

تضاد

آفرینندهٔ معناست

تمایل ناخودآگاه به سکونِ تن

2011-03-02T03:40:00.000+03:30

ساعت از 2 شب که گذشت، آدم حس می‌کند که بخشی از وجودش نمی‌خواهد بخوابد. قبل از این ساعت، خواب هنوز با قدرت، تن را به سوی خود می‌خواند. اما از 2 که گذشت، وضع چیز دیگری است. آن وقت است که چسم روی رختخواب دراز می‌کشد. شاید هم اندک مطالعه‌ای بکند، یا کمی آب بخورد و ادای خوابیدن دربیاورد اما، چیزی جلو خوابیدنش را می‌گیرد. انگار یکپارچگی وجود به‌هم ریخته‌ باشد. انگار چندین منبع تصمیم گیری ذهنی برای اعمال ارادی و نیمه‌ارادی و خودکار بدن به‌وجود آمده و ناگهان دچار ناهماهنگی شده‌اند.

تصور کنید در حال دیدن فیلم یک دونده هستید. حالا تصویر را رو به عقب برگردانید. می‌بینید که دونده‌، با وجود اینکه نگاهش رو به جلو است و به نقطه‌ای به عنوان هدف خیره شده اما رو به عقب می‌دود. در حالی که بدنش اندکی به جلو خم شده و حالت دست و پا حکایت از آن دارد که جهت دویدن رو به جلو است اما حرکت به طرف عقب است. بی‌خوابی هم دقیقاً همین حالت را دارد. جهت همه چیز رو به سوی خواب است اما نواری در ذهن به عقب برمی‌گردد. اعمال، رفتار و زمان به‌ظاهر متمایل به جلو است اما، نیرویی نامرئی ذهن انسان را از جلو رفتن، از خوابیدن و از جاری شدن باز می‌دارد و اندک اندک ذهن را به عقب می‌کشد، حرکت را کند می‌کند و سپس به توقف وا می‌دارد. کالسکهٔ ذهن متوقف می‌شود، «ناخودآگاه» از آن پیاده می‌شود و سرگردان در فضای شب پرواز می‌کند، می‌چرخد و روی خاطره‌ای می‌نشیند، گاهی به انتهای زندگی و مرگ می‌رود. گاهی به پیش از تولد باز می‌گردد، گاهی به نقطۀ شروع برمی‌گردد و حرکتش متوقف می‌شود و گاهی بازگشت به عقب را از سر می‌گیرد اما هیچ نیرویی نمی‌تواند وادارش کند که رو به سوی جلو، رو به سوی فردا حرکت کند. این چیست؟ مگر فردا چه هست که نباید برسد؟ چرا نمی‌خواهم به فردا برسم؟

اما شب، خارج از ارادۀ ما، بی‌پایان نیست. آدم وقتی در خواب است، با وجود اینکه همه چیز به فاصلۀ چشم برهم‌زدنی می‌گذرد اما حس می‌کند، روزگاری را با خواب پشت سر گذاشته است. حس می‌کند از دنیایی وارد دنیای دیگر شده است. اما تنها آن‌کس که نمی‌خوابد می‌داند که شب چقدر کوتاه هست و هر چقدر که سعی کند به فردا نرسد، باز می‌بیند که چه زود سپیده می‌زند، چه زود روز آغاز می‌شود. آن وقت است که حس می‌کند تمام سلول‌های تنش که می‌خواستند در سکون بمانند، چه ناامیدانه با روز روبرو می‌شوند. هر سلول «آه» می‌کشد و ناخودآگاه، مویه می‌کند. راز چیست؟

واژه‌های سرگردان

2011-02-27T12:22:00.000+03:30

لحظاتی‌ است که نشسته‌ام و می‌خواهم چیزی بنویسم اما آن‌چه در ذهن است، راهی به بیرون باز نمی‌کند، انگار نمی‌خواهد، یا نمی‌تواند، یا آرزو ندارد، یا متنفر است از این‌که نوشته شود. واژه‌های دیگری می‌آیند: هیچ‌، گلو، فریاد، همه‌چیز، پرتگاه. با خودم می‌گویم با این از هم‌گسیختگان چیزی بنویس. مثلاً در پرتگاه نیستی ایستاده‌ام و فریاد می‌زنم «همه‌چیز هیچ بود، هیچ بود.» اما پشیمان می‌شوم. حسی می‌گوید که ارواح سرگردان نمی‌خواهند با چنین چینشی پا په جهان مفاهیم بگذارند. باز به ذهنم رجوع می‌کنم. باز واژه‌ها را فرا می‌خوانم، مانند ارواحی که احضار می‌شوند «ای کلمات خودتان را نشان بدهید. جمله بسازید. مفهموم برساند، از هیچ بیرون بیایید. به غیر از هیچ از چیز دیگری هم بگویید. ای واژه‌ها، به من بگویید واقعیت چیست. من واقعیت شمایم یا شما واقعیت من؟»

پاسخی نمی‌آید. تارهای عنکبوت مفاهیم، که به ذهن معنی می‌بخشند، انگار از هم گسیخته‌اند. واژه‌ها جدا جدا و هر کدام از راهی می‌آیند و به سویی می‌روند «ای حروف، ای واژه‌ها مفهوم بسازد. به هم بپیوندید. یا نه! انگار شما هم چون حقیقت فرو پاشیده‌اید.»

باز صدایی نمی‌آید. واژه‌های سرگردان هر کدام سر به سویی دارند. همه سرگشته و ناتوان، در پی هیچ، از این سو به آن‌سو. و من در میان آن‌ها خودم را گم می‌کنم، خفه می‌شوم.

و در آخر،

سلطان تاریکی‌ها

هیچ‌را در ظاهر حقیقت آفرید

زیستن برای گفتن

ادبیات، کوره راهی به اعماق ذهن

2011-02-22T12:34:00.002+03:30

گاهی تصویری می‌بینم: کوهستانی مه‌آلود، یا ردیفی از درختان بی‌برگ در مه زمستانی که جاده‌ای خیس را در بر گرفته‌اند. این تصاویر در سکوت کامل هستند، و گاهی هم، در تلویزیون یا سینما با موسیقی‌ای همراه می‌شود. در این هنگام شوقی مهار نشدنی برای نوشتن وجودم را در بر می‌گیرد، با خودم فکر می‌کنم که تمام آرزویم این است که این تصاویر را بنویسم. کوهستان را، مه را، جاده را و درختان بی‌برگ را روی کاغذ بیاورم و سعی کنم تمام این حس را با کلمات انتقال دهنم اما وقتی قلم به دست می‌گیرم یا پشت کامپیوتر می‌نشینم، کم کم بر این شوق لایه‌ای از ناامیدی می‌نشیند که آیا کلمات قادر به انتقال کامل تصاویر خواهند بود؟ و آیا خواننده، از آن‌چه که من می‌نویسم همان حس و حال را درک خواهد کرد؟

باز به این تصاویر فکر می‌کنم: هر کسی آن‌ها را ببیند، فقط یک تصویر می‌بیند. جدای از حسی که به ذهنش منتقل می‌شود، تصویر یگانه خواهد بود. اگر ده نفر باهم در سینما بنشینیم، هر ده نفر، فقط یک تصویر خواهیم دید اما در نوشته وضع به گونه‌ای دیگر است. درست است که مجموعه کلماتی که نوشته شده برای همه خواننده‌ها یکی هستند اما تصویری که این کلمات خلق می‌کنند، متفاوت است و به دلیل اینکه توانایی پوشش کامل تصویر را نخواهد داشت، بازسازی کامل تصویر را به ذهن خواننده می‌سپارد. یعنی هر خواننده‌ای با خواندن، به تصویری می‌رسد که نه تصویر ذهنی نویسنده است و نه تصویر ذهنی خواننده‌ای دیگر. بنابراین درست است که هر کسی از هر تصویر، درکی متفاوت دارد اما اگر تصویر دیگر یک تصویر نباشد، ادراک توسط تصاویر متفاوت صورت می‌گیرد. بنابراین کاملاً ممکن است که برداشت خواننده کاملا با خواست نویسنده در انتقال یک مطلب متفاوت باشد. به کجا می‌خواهم برسم؟!

به نظر من ادبیات، شعر یا داستان، به شمارهٔ خواننده‌هایش تصاویر متفاوت خلق می‌کند. این جدای از درک متفاوت است. هر کسی وقتی کتاب رمان یا شعری به دست می‌گیرد، با خواندن آن، تصاویری کاملاً مختص به خود و متناسب با پس‌زمینه‌ٔ فکری‌اش خلق می‌کند که یا از آن خوشش می‌آید و یا کتاب را به کناری می‌نهد. شاید برای همین است که هر کتابی بی‌شمار تاویل از خود به جای می‌گذارد. اما سینما یا تصاویر دیگر، یا حتی عکاسی، تنها یک تصویر خواهد بود با ادراک‌های جداگانه از طرف مخاطب.

با وجود اینکه ادبیات توان انتقال تصاویر را به طور کامل ندارد اما به همین دلیل هم گونه‌ای خلاقانه از هنر است، خلاقیتی که ذهن خواننده را با خود درگیر می‌کند و دنیاهای جداگانه‌ای خلق می‌کند. ادبیات از ذهن خواننده یک ذهن خلاق و آفریننده می‌سازد. این آفرینندگی خاص ادبیات است. در سینما تنها ادراک‌ متفاوت است، بنابراین در ذهن خلاقیت تصویری ایجاد نمی‌کند.

به نظر من خواننده ادبیات، ذهنی خلاق‌تر از ببیننده سینما یا تصایر دارد. خواننده ادبیات بسیار مشکل‌پسندتر از ببیننده سینما است. نوشتن یک کتاب ادبی متوسط بسیار سخت‌تر از ساختن یک فیلم خوب است، چون نویسنده باید به این هم کاملاً توجه کند که کلماتش چه تصاویر احتمالی‌ای را خلق خواهند کرد. توان نویسنده در این مساله و این‌که چقدر با زمان و دورهٔ خود همراه است و چقدر با ذهن خواننده‌اش آشنایی دارد، فاکتور بسیار مهمی در موفقیت یا شکست او خواهد بود. نویسنده به همان اندازه که با کلمات درگیر است باید با ذهن خواننده‌اش هم درگیر باشد. باید روانشاس و جامعه‌شناس خوبی باشد تا بتواند اثر قابل توجهی بنویسد.

فکر کنم اصل موضوع را گفتم! راستش نمی‌دانم. گاهی آدم از چیزی شروع می‌کند و به چیز دیگری می‌رسد. می‌خواستم همین حرف‌ها را بزنم؟! بله شاید، شاید هم چیز دیگه‌ای می‌خواستم بگویم!!

زیستن برای گفتن

کوچ اجباری

2011-02-21T18:06:00.001+03:30

تا زمانی که بلاگ اسپات درست بشه، اینجا می‌نویسم:

زیستن برای گفتن

برای هیچ

2011-02-18T10:55:00.004+03:30

انگار سر رشته‌ی کارها از دستم در رفته است. نه می‌توانم خوب مطالعه کنم، نه خوب بنویسم. ذهنم خوب متمرکز نمی‌شود. شده‌ام مثل زمانی که دارید سوزن نخ می‌کنید و سرنخ رشته رشته شده و هر بار قسمتی از آن کج شده و از سوزن رد نمی‌شود. مثل زمانی که در یک اتاق هستید و همه چی در اطرافتان پخش و پلا شده و هیچ چیزی سر جای خودش نیست، نه توان مرتب کردنش را دارید نه در میان آن‌ها احساس راحتی می‌کنید. مثل زمانی که وسط یک چهار راه هستید و از هر چهار طرف ماشین می‌آید و شما نمی‌دانید که از کدام طرف باید بروید. مثل زمانی که در یک اتاق هستید با درهای بیشمار اما هر دری را که می‌خواهید باز کنید به روی‌تان بسته است. انگار خود درها دیوار شده‌اند، انگار...

انگار سر رشته‌ٔ کارها از دستم در رفته است. می‌دانم که باید کاری کرد، باید ایستاد، باید رفت، باید متمرکز شد... نه نمی‌دانم! هیچ چیز نمی‌دانم. برای که دارم می‌گویم؟ برای چه دارم می‌گویم؟ برای هیچ. سر رشته‌ٔ کارها از دستم در رفته است...

مرثیه‌ای برای یک امر مضحک

2011-01-26T10:47:00.001+03:30

تازگی‌ها ریش گذاشته‌ام. هنوز خیلی نشده اما به هرکسی که می‌رسم در اولین جمله‌اش کلمهٔ سفید را به‌کار می‌برد. موی سفید، چانه‌ٔ سفید! یعنی وجود این رنگ گستاخ در میان موهایی که انتظار می‌رود حداقل اگر سیاه نیستند سفید هم نباشند! آخر مگر چند سالم است؟ 35- 36، نه! من برای یک تغییر رنگ، آن‌هم در قسمت چانه غصه نمی‌خورم و همیشه تکرار می‌کنم: «خب ارثی است دیگر» و همراه با دیگرانی که انبوهی از موهای سیاه به اندازه یک تار موی سفید توجه‌شان را جلب نمی کند، می‌خندم. اما این خنده واقعی نیست. سریع متوجه می‌شوم که در ذهنم چه می‌گذرد، مثل حالت قاتلی که بعد از قتل تازه می‌فهمد که چکار کرده و با خودش تکرار می‌کند: « آه، اینم تمام شد، دیدی؟ به همین راحتی همه چی تمام شد.» بعد گوشه خیابان یا محل قتل می‌نشیند، سیگاری می‌کشد و منتظر می‌ماند تا یکی بیاید و او را دستگیر کند، نه همچین کسی اهل فرار نیست. راحت منتظر می‌ماند تا برود زیر حلقه‌ی طناب. و این منم در همچین حالتی، به خاطر این رنگ لعنی، این رنگ سفید.

بله! سال‌هایی گذشته‌اند، اما دوست دارم بگویم خب، این هم سهم ما از خانوادهٔ مادری: رنگ سفید، موی سفید، بله ارثی است! اما حتی ارثی هم باشد مگر می‌شود جلو هجوم افکار مازوخیستی‌ای را گرفت که با شگفتی هم می‌فهمم که از آن‌ها لذت هم می‌برم. من لذت می‌برم از این‌که می‌بینم سال‌های عمر گذشته و دارند می‌گذرند و من با خوشحالی می‌بینم که سهم من از زندگی هیچی نیست جز آن‌چه که در ذهنم می‌گذرد. نه! هیچ‌چیزی وجود خارجی ندارد، هرچه که هست در یک مشت فضا جای گرفته است. نه خانواده‌ای تشکیل داده‌ام، نه مالی جمع کرده‌ام، نه خانه‌ای دارم، نه ماشینی و نه حتی کاری برای گذران زندگی، و من همچنان آرامم و شاد و دوست دارم آن مشت سخت افزار را که درون کاسه سرم قرار دارد گاهی بیرون بیاورم، در دست‌هایم بگیرم و به آن خیره شوم و لبخند بزنم و گاهی هم وسوسه شوم که مثل توپ فوتبال آن را شوت کنم تا به دیوار روبرو بخورد و به طرفم باز گردد و من بگیرمش و دوباره درون ظرفش بگذارم.

چه می‌خواستم بگویم؟ بله یادم آمد، نه خیلی! یک کمی‌اش یادم آمد. روزها می‌گذرند، همه چیز دارد می‌گذرد. هیچ‌کس نخواهد توانست دوبار در یک رودخانه شنا کند. موی سفید حتی اگر ارثی هم باشد، برای همیشه ارثی نیست. یک روزی نشان دهنده‌ی سال‌های عمر خواهد بود، مثل حلقه‌های دایره‌ای درون تنه یک درخت، هر تار موی سفیدی هم می‌شود لحظاتی از زندگی که با بی‌محتوا شدن، رنگ باخته و سپس محتوایی دیگر، با رنگی دیگر به خود گرفته است.

اشتباه نکنید‍! من الان در حال غصه خوردن نیستم. شاید باور نکنید، اما در آرامش کاملم. اما یک اندوه ناب هست، اندوهی نه از نداشته‌ها، از دریافتن عمق زندگی. گاهی آدم غوطه‌ور می‌شود در خودش، در اطرافش و شیرجه می‌زند در زندگی، و به اعماق می‌رود و می‌بیند هرچند عمق هست، اما به همان اندازه هم تاریکی هست. آدم درمی‌یابد. به ناشناخته‌ها نزدیک می‌شود اما این را هم می‌فهمد که در عمق، تاریکی بیشتر است. آدم می‌بیند که زندگی را دریافته است. می‌فهمد که برای چه زنده‌است و با اندوه خاصی هم می‌بیند که به همان اندازه که دریافته است، با ابهام هم روبروست. ابهامی که از تاریکی ژرفای زندگی برمی‌خیزد. هر تار موی سفیدی می‌شود درکی از زندگی، می‌شود دریافتی از آنچه که قبلاً آن را فقط در سطح می‌دیدیم و با هر نسیمی جهت‌شان تغییر می‌یافت. و این دریافت همراه می‌شود با حسی که مدام در ذهن تکرار می‌شود: « آه، من چقدر کم می‌دانم، آه بله عزیزم! بله جان من! من آدم ترسویی هستم. من به همان اندازه که ضعیفم و ابهام دارم، ترسو هستم.» و در این هنگام کافی است که جلو آینه بروید و به خودتان نگاه کنید تا ببینید که سفیدی چه معنایی دارد.

آن‌سوی پنجره کیست؟

2011-01-04T21:32:00.002+03:30

پنجره‌ایست نه‌چندان بزرگ، با پرده‌ٔ ضخیم گل‌دار که نور کم‌رنگ زردی به بیرون می‌فرستد. اگر ساعت‌ها بایستی و نگاه کنی، می‌بینی که گاهی سایه‌ای می‌آید، بزرگ می‌شود، روی پرده می‌نشیند و باز می‌گردد، دوباره می‌آید و وقت رفتن، باز سایه‌ کوچک می‌شود؛ انگار کسی دارد قدم می‌زند. گاهی لای پرده کنار می‌رود، نور زرد بیشتر می‌شود و سری که از شکاف پرده و دیوار به بیرون نگاه می‌کند، تنها سایه‌ایست که بعد از لحظاتی پرده را می‌اندازد. باز پنجره می‌ماند با پرده ضخیم گل‌دار. اگر ساعت‌های دیگری هم صبر کنی، چیز بیشتری نمی‌بینی، جز تکرار...

کوچه با نور تیرهای برق روشن است. دانه‌های برف پایین می‌آیند و زیر نور می‌درخشند. دستانم را در جیب فرو برده و زیر برف، به دیوار روبرو تکیه داده‌ام و به پنجره نگاه می‌کنم که سایه‌ی دانه‌های برف از روی آن می‌گذرد. آنجا اتاق من است؛ از بیرون با دیوارهای آجری بدون روکش. دارم نگاه می‌کنم به خودم که آن‌سوی پنجره‌ام، می‌خواهم ببینم رهگذری که گاه از یک‌سوی این کوچه می‌آید و در سوی دیگر در تاریکی گم می‌شود، اگر سرش را بلند کند، چه می‌بیند. و آیا سرش را بلند می‌کند؟ اصلاً می‌فهمد آن‌سوی پنجره کسی هست که گاهی قدم می‌زند، گاهی می‌نشیند و گاهی از لای پرده به کوچه نگاه می‌کند و به‌همین‌ سادگی دارد ماه‌ها و سال‌های عمرش را می‌گذراند، بدون آن‌که اتفاقی بیفتد؟

مواظب باش جک!

2010-12-29T12:57:00.007+03:30

(گوش کنید و بخوانید)

جک بورن از اسبش پیاده شد. افسار را به بوته‌ای بست؛ کلاه را از سرش برداشت و عرق پیشانی را با آستین پاک کرد. داد زد: «آخرش گیرت آوردم بیلی! آخرش گیرت آوردم ناکِس!»

بیلی بلاک زیر تخته سنگی لم داده و سیگار برگی گوشهٔ لبش بود؛ با چشم‌های نیم‌بسته و از زیر کلاهی که بر آن سایه انداخته بود، به جک نگاه کرد؛ چیزی نگفت.

جک از گرما و خشم خونش به جوش آمده بود. هفت‌تیرش را درآورد؛ رو به تخته سنگ گرفت و شلیک کرد. بیلی تکان نخورد، پک عمیقی به سیگارش زد و دود غلیظ را بیرون داد. جک تیر دیگری شلیک کرد. این‌بار، تیر به خورجین کنار دست بیلی خورد و آن‌را سوراخ کرد. بیلی سیگار را از گوشه لبش برداشت و سرش را به سوی جک چرخاند. جک داشت نزدیک‌تر می‌شد: «پاشو حروم‌زادهٔ ناکس! فکر نمی‌کردی پیدات کنم؟»

بیلی به حالت نشسته در آمد. با انگشت اشاره‌اش کلاهش را به عقب راند و به جک نگاه کرد، داشت بی‌حوصله می‌شد. تیر دیگری کنارش به زمین نشست. بلند شد و ایستاد و سیگار را از روی لب‌هایش برداشت؛ دست دیگرش به طرف هفت‌تیر رفت. جک با حرکت بیلی احساس خطر کرد و ایستاد. کلاه بر صورت هر دو سایه انداخته بود. اکنون سکوت به‌قدری بود که می‌توانستند صدای نفس‌های همدیگر را بشنوند. جک اسلحه‌اش را در دست داشت. انگشت‌های بیلی هفت‌تیرش را لمس کرد. تنها صدای تیری شنیده شد. دست جک در نیمهٔ راه مانده بود و دودی باریک از لولهٔ هفت‌تیر بیلی بیرون می‌آمد و به هوا می‌رفت. جک روی زانوانش خم شد؛ سپس با صورت به زمین خورد...

آفتاب داشت غروب می‌کرد که بیلی بلاک چشم‌هایش را باز کرد. از زیر تخته سنگ بیرون آمد، خورجین را برداشت پشت زین اسبش گذاشت و افسار را در دست گرفت. از کنار جک که رد شد، مگس‌های رنگی درشتی دید که روی خون و جسد نشسته بودند. اسب جک را از بوته باز، و رها کرد. سوار اسب خودش شد و رو به سوی غروب به راه افتاد...

دیده‌ای مه بنشیند روی برف؟

2010-12-19T10:02:00.003+03:30

در زمستان، صبح‌های مه‌آلودی دارد مریوان. بیرون که می‌روی، نم می‌نشیند روی گونه‌های‌ات، خیسی‌اش را حس می‌کنی. گاهی، پنج‌قدم آن‌طرف‌ترت را نمی‌بینی. ناگهان یک توده‌ی برف سر راه‌ات ظاهر می‌شود. برف را دیده‌ای میان مه؟! عادت کرده‌ایم به سیاهی در میان مه، سایه‌ای ظاهر می‌شود، نه، شبحی‌است که می‌آید، بعد نزدیک که می‌شود، واضح می‌شود و از کنارت می‌گذرد؛ اما برف به گونه‌ای دیگر است؛ برف در میان مه، مثل مه‌یست منجمد، پیر به نظر می‌رسد. سایه یا شبح نیست، سفید است مثل خودش، اما مبهم نیست مثل مه، مثل جوانی‌ است که پیر شده است، مثل پیری که وقتی روی استخوان‌های‌اش پا می‌گذاری صدای شکستن‌ می‌شنوی. مه می‌آید، می‌رود، اما برف هست، گاه تیره‌تر از مه می‌شود، گاه سفیدتر از خودش، دیده‌ای مه بنشیند روی برف؟...

باید درون این مه راه رفت، روی برف قدم گذاشت و استخوان‌اش را شکست؛ باید رفت. به کجا؟ نمی‌دانم، شاید تا آن‌جایی که خودت هم شبح شوی، سایه شوی، از زمین کنده شوی، معلق شوی؛ دیگر رد کفش‌های‌ات روی برف نباشد. رها شوی، در میان مه گم شوی، بعد از جایی سر درآوری که نمی دانی کجاست؛ جایی بیابی، زیر بوته‌ای، یا شاید برسی به کلبه‌ای، فرود آیی، در را باز کنی، وارد شوی، پیرمرد مهربانی تو را به کنار آتش بخواند، گرم شوی و همانجا کنار آتش به خواب روی و دیگر بیدار نشوی... هیچ‌وقت.

در زمستان، صبح‌های مه‌آلودی دارد مریوان؛ این شهر دل‌های مرده، نفس‌های تنگ...

گربه‌ی گرسنه‌ی باران خورده‌ی فیلسوف

2010-12-07T10:28:00.000+03:30

گربه‌ی گشنه‌ی بارون خورده‌یی، گوشه‌ی دیواری قدیمی، روی کنده‌ی چوبی‌ای، نشسته، چشماش رو به سوراخی تو دیوار دوخته و انتظار می‌کشه: موشی بیاید، نیاید... بیاید، نیاید...

«اگر موشی بیاید، روی او جست خواهم زد، با چنگال‌هایم می‌گیرم‌اش و آن را در دهان خواهم گذاشت، مزه مزه‌اش خواهم کرد و آرام و با لذت خواهم بلعید... آه اگر بیاید...»

«تا کی باید انتظار بکشم؟ اگر موشی نیاید؟ گرسنه‌ام، سردم است. باید به جای دیگری بروم. شاید در سطل آشغالی چیزی بیابم، یا کنار در خانه‌ای، یا رهگذری، چیزی برایم بیندازد و سیر شوم... آه... میاااااوووو»

«اما اگر من بروم و موش بیاید، اگر کمی از سوارخ دور شوم و آنگاه ببینم موشی از آن بیرون می‌آید، آن وقت چه کنم؟ نه، نباید از اینجا بروم، ممکن است اکنون آن‌طرف سوراخ باشد و هر لحظه بخواهد بیرون بیاید. من باید اینجا باشم تا بگیرم‌اش...»

«نه... نمی‌آید! باید بروم. هوا رو به تاریکی می‌رود. شب دارد می‌آید. باید بروم. دارم از گرسنگی هلاک می‌شوم... آه... باید بروم...»

می‌خواد از روی کنده بپره پایین؛ جای دیگه‌ای بره؛ سطل آشغالی، چیزی گیر بیاره، اما باز صبر می‌کنه:

«اما اگر بیاید؟... نه... شاید بیاید!»

و همچنان روی کنده، بالای سوراخ منتظر می‌مونه. تاریکی میاد. از زور گرسنگی و سرما صداش در نمی‌آد. صداش رو تنها خودش می‌شنوه:

«آه... میااااااوووو...»

این داستانک درباره یک چهارپایه است

2010-12-02T10:48:00.001+03:30

این داستانک درباره یک چهارپایه است. اگر دست من بود همه چهارپایه‌های های جهان را جمع می‌کردم و داستان هر کدام از آن‌ها را می‌نوشتم، سپس می‌گذاشتم‌شان کنار دریا تا هوا بخورند! اما متاسفانه امکانش نیست؛ یعنی حتی اگر امکان جمع‌آوری‌شان هم باشد باز عمر من برای نوشتن سرگذشت آن‌ها کافی نیست. بنابراین تصمیم می‌گیرم فقط از یکی از آن‌ها بنویسم؛ این یکی و فقط همین چهارپایه. قول می‌دهم تا زمانی که زنده‌ هستم هیچ چهارپایه‌ای را در لابلای نوشته‌هایم جا ندهم. اگر هم احیاناً آن را در متنی از من دیدید، از روی خشم یا برای سرگرمی، لگدی به آن بزنید...

«بله عزیزان من!» سینه‌ام را صاف می‌کنم، بادی به غبغب می‌اندازم: بله! داستان چهارپایه‌ی ما از این قرار است... نمی‌گذارد شروع کنم. ناگهان فریاد می‌زند: «از من بد نگو، من هیچ گناهی ندارم.» با عصبانیت خود را به گوشه‌ی تاریک دیوار می‌کوبد؛ می‌گوید که شب و روزش در این گوشه‌ی تاریک می‌گذرد و نباید بر او خرده بگیرند که اگر هم‌صحبتش حلقه‌ی طناب ‌است و فلسفه‌ی وجودی‌اش نهفته در لگدی‌ است که به او زده می‌شود، چون این سرنوشت را خودش برای خود رقم نزده و از آن نفرت دارد... با شنیدن حرف‌هایش دلم برایش می‌سوزد، می‌گویم: «اما تو که نمی‌دانی من چه می‌خواهم بگویم، چقدر زود عصبانی شدی! ولی اشکال ندارد! پس تنها خاطره‌ای برایم تعریف کن، چون نمی‌شود داستان را همینجوری رها کنم.» می‌گوید:

«داستان مسخره‌ات را باید پرت کنی تو فاضلاب. من سوژه‌ی تو نمی‌شوم. من از مرگ لذت نمی‌برم. باید چهارپایه باشی تا بفهمی وقتی از زیر پای کسی با لگدی کنار می‌روی چه حسی پیدا می‌کنی. فقط هر دفعه می‌گویم ای‌کاش این یکی نمیرد. تند و محکم خودم را نگه می‌دارم. به چهار طرف چنگ می‌زنم که آن دو پای لرزان در هوا رها نشوند. اما چه کنم که من از چوبم و شما از سنگ... چه کنم...»

می‌گویم: «حالا زیاد سخت نگیر! باید چیزهای جالبی هم دیده باشی و اعتراف کن که گاهی از دیدن مرگ هم لذت برده‌ای! یالا اعتراف کن!!»

«برو گمشو بابا! خودتو مسخره کن!»

× عکس تزئینی است!!

دیوانه‌ای که در تابوت می‌خوابید

2010-11-28T11:24:00.000+03:30

دارم صبحانه می‌خورم و تلویزیون نگاه می‌کنم. کلیپی در حال پخش است. لقمه را که بر می‌دارم و سرم را بلند می‌کنم، چشمم به تابوتی می‌افتد که به همراه آهنگ، روی شانه‌های عده‌ای سوار است. مُرده در ملحفه‌ای پیچیده شده و همراه تکان شانه‌ها درون تابوت تکان می‌خورد. لقمه بین راه، میان انگشتانم، بی‌حرکت می‌ماند. انگار در لحظه‌ای بسیار کوتاه کانالی در ذهنم باز می‌شود و من درون آن به سال‌ها پیش، زمان کودکی، پرتاب می‌شوم...

اول صبح است، روی لبه‌ی حوض نشسته‌ام. مشت مشت، آب برمی‌دارم و به صورتم می‌زنم و نگرانم که مدرسه دیر نشود. برای لحظه‌ای که سرم را بالا می‌گیرم، می‌بینم که گوشه‌ی سیمانی حوض، جایی که همیشه تابوتی در آن قرار دارد. سری از تابوت بیرون زده و به من نگاه می‌کند. نزدیک است از ترس داخل حوض بیفتم که صدایم می‌زند: «آهای پسر! بیا اینجا» کمی دلم آرام می‌گیرد. دیوانه‌ی بی‌آزار روستاست. با صدای لرزانی می‌گویم: «چی می‌خوای؟»

«بیا اینجا»

بین رفتن و نرفتن، مانده‌ام. بعد کفش‌هایم را در می‌آورم روی قسمت سیمانی حوض می‌روم و در حالی که به موهای ژولیده‌ی دیوانه خیره شده‌ام، به تابوت نزدیک می‌شوم.

« چی می‌خوای؟»

دستش را از تابوت بیرون می‌آورد. نخ سیگاری به طرفم می‌گیرد.

«اینو برام روشن کن.»

«کبریت ندارم.»

«ببر خونه‌تون، روشن کن و بیارش.»

سیگار را با ترس از دستش می‌گیرم. دوباره درون تابوت می‌خوابد و به من نگاه نمی‌کند. کفش‌هایم را می‌پوشم و می‌روم و با سیگار روشن برمی‌گردم.

« روشن کردم.»

سیگار را از دستم می‌گیرد. می‌خواهم که بروم، باز صدایم می‌زند. برمی‌گردم و نگاهش می‌کنم.

«دیگه از این آب صورتتو نشوری، کثیفه»

«همه می‌شورن که!»

«تو نشور!»

چیزی نمی‌گویم. به طرف خانه می‌دوم تا به مدرسه‌ام برسم...

قطره‌ای ماست روی شلوارم می‌چکد. لقمه را که در راه مانده، در دهانم می‌گذارم و سعی می‌کنم با انگشت ماست را پاک کنم. اه، مالیده می‌شود روی شلوارم. بلند می‌شوم، آب می‌زنم اما لکه نمیره، باید عوضش کنم، چقدر من دست و پا چلفتی‌ام...

شبی برای اهلی شدن

2010-11-21T00:13:00.000+03:30

برایم از شازده کوچولو می‌خواند:

«... شازده کوچولو گفت: نه، پی دوست می‌گردم. اهلی کردن یعنی چه؟

روباه گفت: یک چیزی است که پاک فراموش شده. معنیش ایجاد علاقه کردن است.

- ایجاد علاقه کردن؟

روباه گفت: - معلوم است. تو الان واسه من یک پسر بچه‌ای مثل صد هزار پسر بچه‌ی دیگر. نه من هیچ احتیاجی به تو دارم نه تو هیچ احتیاجی به من. من هم واسه تو یک روباهم مثل صد هزار روباه دیگر. اما اگر منو اهلی کردی هر دوتامان به هم احتیاج پیدا می‌کنیم. تو واسه من میان همه‌ی عالم موجود یگانه‌ای می‌شوی من واسه تو...»

نگاهش می‌کنم، لبخند می‌زند. سپس کتاب را کنار می‌گذارد. می‌آید و از پشت، بازوهایش را دور شانه‌ام حلقه می‌کند و گونه‌اش را به گونه‌ام می‌مالد. می‌گوید: « حالا اهلی من می‌شوی؟»

لطافت گونه‌اش را حس می‌کنم و گرمای سینه‌اش بر شانه هایم. دستم را روی دست‌هایش می‌گذارم و آرام نوازشش می‌کنم. به گل سرخی فکر می‌کنم روی ستاره‌ای کوچک، که هر صبح شازده کوچولو با آب پاش کوچولویش به آن آب می‌دهد تا مثل همیشه بدرخشد. با انگشت‌هایش بازی می‌کنم و سپس روی لبهایم می‌گذارم...

قبل از صبحانه

2010-11-10T09:51:00.000+03:30

با خارش گلو، سردرد و عطسه و منگی سر، از خواب بیدار می‌شوم. هیچ کاری نمی‌کنم، وقتی به خودم می‌آیم می‌بینم که دهانم باز مانده و چشمانم، با پلک‌های بیش‌ازحد باز، به چیزی نامرئی، در فاصله بین من و دیوار روبرو خیره شده‌ است...

با سنگینی از جایم بلند می‌شوم. از روی میز سیگاری برمی‌دارم و آتش می‌زنم. طعم و بوی آن‌را احساس نمی‌کنم. کنار پنجره می‌روم. پرده را کنار می‌زنم و به بیرون نگاه می‌کنم. خورشید از پس غبار، همچون جنـ/ده‌ای پیر به نظر می‌رسد، دود سیگار را رویش می‌پاشم، روی شیشه پخش می‌شود. در را باز می‌کنم و به بالکن می‌روم. به پایین نگاه می‌کنم، به کوچه، پاهایم را از روی نرده رد می‌کنم و خودم را با سر به پایین می‌اندازم...

وقتی به هوش می‌آیم دردی حس نمی‌کنم. کف کوچه پهن شده‌ام و بدنم در خون لزجی شناور است، اما هنوز زنده‌ام. رهگذری از کنارم رد می‌شود و نگاه می‌کند، می‌خواهم برایش زبان در بیاورم، اما به جایش خون بالا می‌آورم. خودم را به طرف دیوار می‌کشم، وقتی کنار آن می‌رسم، با تمام نیرویی که برایم باقی مانده، سرم را به دیوار می‌کوبم، چندیدن بار، باز می‌کوبم، مو و خون و مغز روی دیوار می‌پاشد، اما نمی‌میرم، همچنان سرم را به دیوار می‌کوبم...

پرده را می‌اندازم و جنـ/ده پیر خاکستری را تنها می‌گذارم، به دستشویی می‌روم. خودم را خالی می‌کنم. بیرون می‌آیم. صورتم را می‌شویم و به آشپزخانه می‌روم و قبل از خوردن صبحانه چندین قرص بالا می‌اندازم...

در باران شب چه بویی می‌پیچد

2010-10-13T10:54:00.000+03:30

چهار کارگر از پله‌ی آهنی بالا می‌آیند، چکمه‌هایشان را بیرون می‌آورند و وارد کانکس می‌شوند. همراه آن‌ها بوی فاضلاب هم داخل می‌آید. یکی‌ از آن‌ها انگار پایش داخل فاضلاب فرو رفته و چکمه‌هایش پر از آب شده است. می‌نشینند. محمدطاهر، سر کلمن را برمی‌دارد، لیوان را داخل آب می‌برد، پر می‌کند و سر می‌کشد. آقا علی، مرد مسن میان ما، برای همه چای می‌ریزد. چای رنگی بین زرد و خاکستری دارد. برای من، لیوان تا لبه هم پر شده‌است. قند را دهانم می‌گذارم و وقت نوشیدن، دوباره، چشم‌هایم را از پنجره کانکس به بیرون می‌دوزم، باید به چیز دیگری فکر کنم...

کارگرها که سر کار برمی‌گردند، من هم از کانکس بیرون می‌روم. عصر است و نم نم باران هم شروع شده است. سیگارم را که روشن می‌کنم قطره‌ای باران روی آن می‌افتد، اما کاغذ زود خشک می‌شود. آن‌طرف رودخانه وسط شهر که فاضلاب هم از آن می‌گذرد، زنی دو تا دخترکش را داخل خانه می‌برد و در را می‌بیندد. آن‌سوتر، دو تا دختر دم در نشسته‌اند، گاهی نگاه می‌کنند؛ به این فکر می‌کنم که فاصله‌ی بین ما را لایه‌ای از بوی فاضلاب و قطراتی از باران پر کرده است. مزه چای ته گلویم مانده‌است، دلم می‌خواهد استفراغ کنم...

باران به شدت می‌بارد و رودخانه دیگر جای کار کردن نیست. کارگرها بالا می‌آیند. هوا در حال تاریک شدن است. داخل کانکس لباس‌هایشان را عوض می‌کنند و می‌روند. باز بوی گُه همه جا را در بر می‌گیرد. گوشه‌ای، روی کاغذها خم شده‌ام و مقداری از حسابی را که باقی مانده، جمع و تفریق می‌زنم، باهم نمی‌خوانند. پیمانکار که می‌آید هوا تاریک شده است. باز به حساب‌ها مشغول می‌شویم...

همه رفته‌اند. کانکس خالی است. لامپ روشن است و من از پنجره به تاریکی خیره شده‌ام. دقایقی که می‌گذرد نگهبان شب هم می‌آید. من هم باید بروم. دوچرخه را از گوشه‌ای بیرون می‌کشم. باران به شدت می‌بارد. سوار می‌شوم. به خیابان اصلی می‌رسم و خلاف جهت حرکت ماشین‌ها رکاب می‌زنم. باران همراه با باد به صورتم می‌خورد و جلو دیدم را می‌گیرد، لباس‌هایم به تنم چسپیده و من همچنان می‌رانم...

به سرعت رکاب می‌زنم و قبل از آن‌که دو خیابان آن‌طرف‌تر، دایره‌ی گرد سیاه رنگی که جلوم دهان گشوده ببینم، حس می‌کنم که از روی صندلی جدا می‌شوم، در هوا معلق می‌زنم و به داخل دایره سیاه پرتاب می‌شوم، قبل از آن‌که به کف چاله برسم و با سر در فاضلاب فرو روم، در لحظه‌ای بسیار کوتاه، بوی گُه بینی‌ام را پر می‌کند و در مغزم می‌پیچد. دیگر چیزی حس نمی‌کنم...

زیر درختان باغ چه اتفاقی افتاد

2010-09-27T22:54:00.000+03:30

فردین دارد با دخترك ور می‌رود، علی هم با مادرش. مادره با عشوه می‌خندد اما دخترك با چشمان ماتش، گاه بدنش را تكانی می‌دهد، انگار که بخواهد خودش را از دست‌هایی كه روی بدنش می‌لغزند رها کند. رضا و بهرام بساط كباب را براه انداخته‌اند. دود و بوی کباب اتاق را در خودش گرفته است. جلال گوشه‌ای از اتاق نشسته و تند تند مشروب سر می‌کشد و چشم از دخترك بر نمی‌دارد. گونه‌هایش گل انداخته و سپیده چشمانش رو به سرخی می‌رود. با هر حركت فردین و دخترك پلك‌هایش می‌پرد و استخوان فكش روی هم فشرده می‌شود. دخترک هم به او نگاه می‌کند. رضا جلال را صدا می‌زند. جلال به رضا نگاه می‌كند كه سیخ كبابی در دست دارد و به او اشاره می‌كند كه بگیردش اما او از جایش تكان نمی‌خورد. باز رویش را برمی‌گرداند و به دخترك نگاه می‌كند. می‌بیند كه فردین لب‌هایش را روی گردن او گذاشته و با دست‌هایش با بدنش ور می‌رود. دخترك بی‌هیچ صدایی، وول می‌خورد و جلال می‌بیند كه قطرات اشك دارد از گونه‌هایش سرازیر می‌شود.

«ولش کن!»

علی و مادره که به نفس نفس افتاده‌اند و فردین، برای لحظه‌ای، از صدای بلند جلال مثل مرده‌ها بی‌حرکت می‌شوند.

فردین به خودش می‌آید و با بهت نگاهش می‌کند: «چته جلال!»

«ولش کن.»

رضا و بهرام هم وارد اتاق شده‌اند. علی و مادره بی‌حرکت هستند.

«چی داری می‌گی؟»

«ولش کن میگم پدر سگ!»

«چته تو... برو بابا!» و فردین بی توجه به او، دوباره دست‌هایش را لای پاهای دخترک می‌برد.

جلال شیشه مشروب را برمی‌دارد و به طرف فردین پرت می‌کند. شیشه به دیوار پشت سر فردین می‌خورد و می‌شکند. جلال به طرفش خیز برمی‌دارد. رضا به‌سوی جلال می‌رود و او را می‌گیرد.

«انگار زیادی زدی شیر شدی!... بی خیال!!»

«ولم کن... تو هم گم شو!»

رضا جلال را رها می‌کند، فردین با عجله از اتاق خارج می‌شود. علی به دیوار تکیه داده و مادره هراسان به جلال نگاه می‌کند. دخترک گوشه‌ای کز کرده و گریه می‌کند.

«حالمونو گرفتی عوضی! انگار زده به کله‌ت ها... برو بیرون یه هوایی بخور!»

جلال به علی نگاه می‌کند. داد می‌زند: «خفه شو!»

«خودت خفه شو الاغ! ئه! غیرتی شده برامون... مگه بار اولته؟! هیچی نمی‌گیم داره گند می‌زنه به حالمونا!»

جلال به طرف علی می‌رود و او را زیر مشت و لگد می‌گیرد. رضا وارد می‌شود. می‌خواهد جلال را از علی جدا کند. جلال به طرف او برمی‌گردد و مشتی زیر گوشش می‌خواباند. حالا فردین و بهرام هم درگیر شده‌اند. جلال به آن‌ها فحش می‌دهد. چهار نفری سرش می‌ریزند. جلال روی زمین ولو می‌شود. او را زیر مشت و لگد می‌گیرند...

وقتی به خودش می‌آید،‌ هوا در حال تاریک شدن است. مادره کنارش نشسته و پارچه‌ی خیسی روی سرش گذاشته و دخترک هم در گوشه‌ای به خواب رفته است. جلال پارچه را پرت می‌کند. بیرون می‌رود. از چاه آب می‌کشد و دست و صورتش را می‌شوید. به اطرافش نگاه می‌کند. سایه درختان باغ همه جا را تیره کرده است.

«نگار رو بیدار کن. باید بریم. داره شب می‌شه!»

زن می‌گوید: « همش تقصیر تو بود. نگار بیچاره... قرار نبود بیاریش...»

هر سه راه می‌افتند و در تاریکی ِ زیر درختان باغ گم می‌شوند...

زمانی برای کثیف کردن پیاده‌رو

2010-09-26T01:07:00.000+03:30

زنی را نشان می‌دهد، می‌گوید: «می‌بینیش؟ اونی که یه کیسه دستشه، اینبو بابام صد بار کردتش.»

یک لحظه حواسم رفته انگار، پرت شده‌ام به اعماق خودم. چیزی نمی‌گویم.

«یه حلقه 45 هزاری هنوز پیششون دارم، پسش ندادن.»

وقتی متوجه می‌شوم که از چه کسی حرف می‌ِزند، دنبالش می‌گردم اما بین زن‌هایی که رد می‌شوند، تشخیص نمی‌دهم، انگار از ما رد شده. می‌خواهم بپرسم کو؟ اما باز چیزی نمی‌گویم.

«خواهرشو می‌خواست برام بگیره...»

مثل چندین بار قبل چیزی نمی‌گویم. گوشه پیاده رو تف می‌کنم. می‌گویم: «بیا بریم یه ویسکی بخریم.»

داریم پیاده‌رو را رد می‌کنیم و وارد خیابان می‌شویم که زن و بچه‌اش را می‌بیند. ماشین اسباب بازی بزرگی دست زنشه. تا بچه‌ش از دور ما را می‌بیند، ذوق‌زده ماشین را نشان می‌دهد. از برادرم جدا می‌شوم. با زن و بچه‌اش تاکسی می‌گیرند و به منزلشان می‌روند. شاشم گرفته، کنار پیاده‌رو روی یک کارتن خالی می‌شاشم. سر آلتم را به تنه درختی می‌مالم و خشکش می‌کنم. بعد سیگاری روشن می‌کنم و می‌کشم. پیاده به خانه برمی‌گردم...

داستان پیرمرد شیرخوار و مادرش

2010-09-25T11:33:00.003+03:30

در زمان‌های نه‌چندان قدیم، زنی جوان که اولین حاملگی‌اش بود، پیرمردی به دنیا آورد. پیرمرد کوتوله‌ی پلاسیده‌ی استخوانی غمگین، با آلت بلند آویزان که هنوز ختنه نشده بود. به جای این‌که مثل کودکان گریه کند، فقط سرفه‌های خشکی می‌کرد که بدن لرزانش را مثل بیدی در طوفان می‌لرزاند. همه در نهایت حیرت به او نگاه می‌کردند، کسی نمی‌دانست چکار باید بکند تا اینکه پرستاری تن نحیفش را در پارچه‌ای پیچید و در بغل زائو گذاشت. پیرمرد سرش را روی سینه‌ی مادرش گذاشت و با بی‌حالی از پستان او شیر خورد...

سال‌ها گذشت، پیرمرد به غذای دیگری عادت نکرد و مثل روز اول پستان مادرش را در دهان داشت. مادرش دیگر حامله نشد. لاغر و استخوانی شد. صورتش چروک برداشت. کمرش خم شد، تا اینکه آخرین روزهای زندگی‌اش رسید اما پیرمرد در همان حال باقی ماند. پستان‌های پلاسیده‌ی مادرش را در دهان می‌فشرد اما دیگر شیری نبود. مادرش مرد. جسدش بو گرفت، بدنش فاسد شد و از هم گسیخت اما پیرمرد نگذاشت او را به خاک بسپارند تا این‌که او هم در حالی که پستان گندیده‌ی مادرش را در دهان داشت به خاطر گرسنگی مرد. هر دو را در کنار هم به خاک سپردند...

اگر تا اینجای داستان را خوانده‌ای، همین الان از جایت بلند شو. به کنار پنجره برو، پرده را کنار بزن. می‌بینی که پیرمرد کوتوله‌ی غمگینی، لخت، با آلت آویزان، در حالی که پستان بریده‌ی پوسیده‌ای در دهان دارد، از کوچه می‌گذرد. او را صدا بزن، به اتاقت ببر و با او کمی حرف بزن، اما یادت نرود که فاصله‌ات را با او حفظ کنی...

او حالا کنار من نشسته‌است. بیش از حد نزدیک شده‌است. دارد به من نگاه می‌کند، دست‌های استخوانی‌اش را داخل شکمم فرو برده و پستان پلاسیده‌ای را می‌مکد...

سربازی با پوتین‌های خیس

2010-09-18T01:14:00.002+04:30

بر جاده‌‌ی خاکی خیس از باران، که ردی موازی بر آن حک شده‌است، لحظاتی از زمان، در ‌گذرند. مه غلیظی همه جا را پوشانده و از این مسیر کوهستانی، تنها بخش کوچکی دیده می‌شود. در این سکوت و سکون مبهم، ناگهان صدای پایی به گوش می‌رسد که سنگین و آرام نزدیک می‌شود. لحظاتی که می‌گذرند، سیاهی آدمی از لای انبوه مه ظاهر می شود. لباس‌های نظامی کهنه‌ی خیسی بر تن دارد و کیسه‌‌ای سربازی بردوش؛ پوتین‌های زهوار در رفته‌ی گل‌آلودش چلپ چلپ صدا می‌دهد، انگار داخلش از آب پر است. نگاهش را به زیر‌ انداخته و پیش می‌آید...

نزدیک‌تر که می‌شود، صورت خسته و اصلاح نشده‌اش را بلند می‌کند و نگاه سرد و گنگ خود را به چشمان توی خواننده، که روی نیمکتی در کنار این جاده‌ی خیس نشسته و منتظری، می‌دوزد؛ سپس سرش را برگردانده و دوباره پایین می‌اندازد، ‌از مقابلت می‌گذرد و باز به میان مه غلیظ می‌رود و صدای پوتین‌های خیسش دور و دورتر می‌شود...

خورشید فردا در سیاره‌ی سرخ

2010-09-16T12:29:00.002+04:30

غروب یکی از روز‌های مریخ است. امروز هم نور سرد خورشید نتوانست بدن شبح را جان ببخشد. فرصت، کنار او تا نیمه در شن فرو رفته و بی حرکت، گاه به تن یخ‌زده‌ی شبح نگاه می‌کند و گاه به غروب این وطن سرد و طوفانی و پر از گردباد.

«می‌بینی اسپریت... چه خورشید سردی، اما چه غروب قشنگی... چشم‌هایت را باز کن. سیاره‌مان را ببین دوست من... شن‌ها را نگاه کن. خزیدن آرام آن‌ها را زیر پاهایت حس می‌کنی؟ خش خش آرامی که این سکوت سنگین را می‌شکند... باید منتظر فردا بمانیم اسپریت. امشب هم می‌گذرد. خورشید فردا گرمت می‌کند. باز راه می‌افتیم. برای خودمان می‌گردیم. از غروب لذت می‌برم و از طلوع آفتاب. دوباره می‌رویم تا باهم به زمین نگاه کنیم و به آدم‌هایش بخندیم. فردا خورشید گرم‌تر خواهد بود دوست من...»

«یادت می‌آید؟! آن شب‌های اول چقدر می‌خندیدیم. به خودمان، به تنهایی‌مان و به اینکه جز هم، هیچ‌کس را نداریم. و اولین بار عشقمان را حس کردیم. سیاره‌ی خودمان و خانه‌ی خودمان را داشتیم. آن دانشمندان کودن هیچ‌وقت نفهمیدند که چرا این‌همه سال دوام آوردیم. آن‌ها نفهمیدند که با گرمای هم گرم می‌شدیم. خورشید برای ما کم بود... من حالا هم عاشقتم اسپریت. چرا دیگر باورم نداری... باهام حرف بزن. بیا منتظر خورشید نمانیم... چشم‌هایت را باز کن لعنتی...»

شبح اما در سکوت یخ‌زده‌اش بی‌حرکت است. فرصت دست‌هایش را به دور او حلقه می‌کند. سرش را روی شانه‌اش می‌گذارد. انگار که بخواهد با تن خودش او را گرم کند. اما خودش هم می‌لرزد...

فرصت آخرین پیامش را به زمین می‌فرستد:

«اسپریت را برایم زنده کنید... از شما آدم‌ها بدم می‌آید... از شماها...»

1. شبح (spirit) و فرصت (opportunity): دو روبات کاوشگر که از سال 2004 برای تحقیقات به مریخ فرستاده شده‌اند.

رفتگر پیر

2010-09-15T11:56:00.002+04:30

ساعت 2 و 5 دقیقه شب است. مثل همیشه بی‌خوابم. جلو در نشسته‌ام و سیگار می‌کشم. کوچه از نور تیرهای چراغ برق، روشن است، پنجره‌ها خاموش و تاریک‌اند و جز من و رفتگری که از آن‌سر کوچه در حال نزدیک شدن است، همه خوابیده‌اند و سکوت سنگین شب را تنها، صدای چرخ‌های زنگ‌زده‌ی چرخ‌دستی او می‌شکند.

با بی‌حالی به سایه‌ی شبح‌وار رفتگر، که لنگ لنگان و بدون عجله کار خودش را انجام می‌دهد، نگاه می‌کنم، سپس دود سینه‌ام را در هوا رها می‌کنم و به ذراتش خیره می‌شوم که از هم می‌‌پاشند و در فضا حل می‌شوند...

رفتگر که به مقابلم می‌رسد، چرخ‌اش را نگه می‌دارد. به طرفم می‌آید تا زباله‌‌های جلو در را بردارد. خسته نباشید در گلویم گیر کرده، چون نگاه و صورتش را نمی‌توانم ببینم. لباس‌هایش خالی هستند و کلاهش روی جایی که باید سرش باشد در هوا معلق است. با صدای آرام و خش‌داری می‌گوید: مثل هرشب بی‌خوابی؟ و خنده‌ی پیرانه‌ای می‌کند. نمی‌توانم جواب بدهم. کیسه‌ی زباله را برمی‌دارد. توی چرغ پرت می‌کند و باز هل می‌دهد. کمی که دور می‌شود می‌بینم که با چرخش از زمین کنده شده و در هوا شناور می‌شود، در خم کوچه می‌پیچد و من دیگر نمی‌توانم ببینمش...

لحظه‌ای که می‌گذرد صدایی می‌شنوم؛ رفتگر معلق در هوا را می‌بینم که برگشته و صدایم می‌ِزند: تو نمی‌خواهی بیایی؟ از جایم بلند می‌شوم. حس می‌کنم که از زمین فاصله می‌گیرم و به لبه‌ی پشت‌بام‌ها می‌رسم. به طرف رفتگر می‌روم، همراه او، از بام‌ها فاصله می‌گیریم و آرام روی شهر پرواز می‌کنیم. سیگار هنوز لای انگشتانم است. آن را در هوا رها می‌کنم و سرخی آتش‌اش را می‌بینم که سقوط می‌کند و روی بامی می‌افتد...

مهمانی از آن‌سوی کهکشان‌ها

2010-09-14T14:52:00.000+04:30

مکانی هست که هنوز پای هیچ انسانی به آن‌جا نرسیده است؛ در فاصله غیرقابل تصوری از زمین و آن‌سوی کهکشان‌ها، جایی در عمق خلأ و تاریکی فضا. اگر انسان‌های کنجکاو، با پیشرفت‌های علمی خود، می‌توانستند خود را به آن‌جا برسانند، با موجود آرامی روبرو می‌شدند که آن‌جا زندگی می‌کند: موجودی به نام جانور زمان‌خوار.

اگر دست انسان به محل زندگی این جانور، که چشمانی چون میمون آرام و متفکر دارد برسد، شاید زمان متوقف شود یا برعکس باشدت بیشتری خورده شود. شاید زمان‌های خورده شده را بازگرداند و بی‌نهایت لحظات سپری شده را دوباره زنده کند، شاید هضم زمان را بقدری آهسته کند که فاصله تولد و مرگ هر انسان میلیون‌ها سال طول بکشد یا زمان را سرعت بیشتری ببخشد و هر انسانی به محض به دنیا آمدن، و بدون آن‌که فرصت کند تا همه چیز را انکار کند، بمیرد و کل زندگیش از تولد تا بزرگسالی و تولید مثل، یک ثانیه بیشتر طول نکشد. بهرحال، این جانور با زمان تعذیه می‌کند، به همین دلیل، نه مرگی برای او قابل تصور است و نه تولدی...

خواستم بگویم که من این جانور را دیشب دیدم. نمی‌دانم در خواب بودم یا بیداری. یا او از آن‌سوی کهکشان‌ها به دیدن من آمده بود یا من به فراسوی تاریکی فضا، جایی که هنوز هیچ انسانی از آن تصور درستی ندارد، قدم گذاشته بودم. بهرحال، دیشب من با این جانور نشستم، حرف زدم، خندیدم. برای هم خاطره تعریف کردیم. او از زمانی گفت که نه خدایی بود و نه انسانی و من از زمان طولانی‌ای گفتم که از تولدم تا اکنون سپری شده بود و او به تصور من از زندگی خندید. بعد که از حرف زدن خسته شدیم، من سیگار کشیدم و او آرام آرام زمان اطرافم را با قاشق در دهان می‌گذاشت، مزه مزه می‌کرد و فرو می‌داد. بعد از ساعاتی که باهم گذراندیم، باهم دست دادیم و او در آسمان شب ناپدید شد.

جایی برای گریستن مردها

2010-09-11T15:38:00.003+04:30

دلش گرفته انگار، آرام می‌راند و ترانه‌ی غمگینی زیرلب زمزمه می‌کند. سبیل مشکی و پرپشت‌ش با حرکت لب‌هایش می‌لرزد. می‌گوید: کاش جایی بود که می‌تونستیم بریم و کمی گریه کنیم.

می‌گویم: آره... منم کمی گریه کنم آروم میشم... و خنده‌ای جیغ‌دار تحویل می‌دهم. نمی‌خندد. در آینه به خودم نگاه می‌کنم؛ یک جفت چشم خشن که سفیده‌‌اش به تیرگی و سرخی می‌گراید و ابروهایی که بر اینها سایه افکنده است. آینه را کنار می‌ِزنم. به جاده خیره می‌شوم. انگار جایی در حال سوختن است. دودی سفید و رقیق دارد همه‌جا را می‌پوشاند.

دوست دیگرم صندلی پشتی نشسته و هیچ نمی‌گوید، انگار که اصلا وجود ندارد.

می‌گویم: تو دلت گریه نمی‌خواد؟ آرام جواب می‌دهد: نه نمی‌خواد... و کف ماشین استفراغ می‌کند...

می‌گویم: از این دود رفتی بیرون، گوشه‌ای نگه‌دار یه هوایی بخوریم. سیگاری روشن می‌کنم و دودش را از شیشه‌ی نیمه‌باز بیرون می‌دهم...

هدیه

2010-09-07T18:31:00.000+04:30

بــنــــگ... همزمان با شنیدن صدا، سبکی عجیبی در سرم حس می‌کنم. پشتم به دیوار کوبیده می‌شود و آرام آرام روی زانو‌هایم خم می‌شوم و به پهلو می‌افتم. صدای به‌هم ریخته‌ای می‌شنوم و جیغ کوتاه زنی. نگاه می‌کنم. زن وحشت‌زده و لخت کنار تخت ایستاده و مرد هم روی تخت نشسته و طارق(1) خوش‌دستی را در دست دارد. باهم حرف می‌زنند. متوجه نمی‌شوم. مرد لباس‌هایش را می‌پوشد. زن، اما انگار خشکش زده‌است. مرد می‌رود...

زن را می‌بینم که آرام آرام نزدیک می‌شود. روبرویم می‌نشیند. چیزهایی می‌گوید. نمی‌شنوم. مایع لزجی زیر دستم حس می‌کنم. کم کم همه اطرافم محو می‌شود. زن لخت در تاریکی فرو می‌رود. دستم شل شده و جعبه کوچک هدیه توی خون می‌افتد...

(1) یک مارک اسلحه‌ی کمری

حکایت روستاییان شاد و سایه‌ی دونده

2010-09-04T12:31:00.000+04:30

«این یک داستانک شاد است. صدای شادی را نمی‌شنوید؟ همه دارند می‌خندند. روستایی است بسیار زیبا، نزدیک غروب است و مردها تازه از سر کار برگشته‌اند. بوی باغ‌های میوه و شالی‌زارها با بوی غذاهای محلی به هم آمیخته و در روستا پیچیده، مردها شوخی می‌کنند. زن‌ها سرها را از پنجره خانه‌ها بیرون برده و با صدای بلند باهم حرف می‌زنند و می‌خندند. بچه‌ها بازی می‌کنند. کسی از دور آواز عاشقانه‌ای می‌خواند و زن‌ها که می‌دانند کیست و برای چه می‌خواند، می‌خندند...»

نویسنده نمی‌تواند ادامه دهد. قلم را به گوشه‌ای پرت می‌کند و سیگاری می‌گیراند. ناگهان خنده‌ها متوقف می‌شود و روستا و مردمانش، ماکت‌هایی بی‌حرکت در سکوت شبانه می‌شوند. بچه‌ها، ایستاده، به خواب رفته اند...

از روی صندلی بلند می‌شود. کنار پنجره می‌رود و بی‌حوصله، پرده را کنار می‌زند. کوچه از نور ماه روشن است. گربه‌ای، آرام، در حال رد شدن است. ناگهان سایه‌ای با سرعت می‌آید. گربه را بلند می‌کند و با خود می‌برد...

جستجو و بوی گوشت خام

2010-09-03T04:02:00.001+04:30

ساعت 3 و 35 دقیقه صبح است. می‌خواهم چیزی بنویسیم، موضوع از دستم در می‌رود؛ چقدر فرّار است! سعی می‌کنم پیدایش کنم که ناگاه جادوگری سیاه‌پوش از زاویه‌ای وارد و سپس با گام‌هایی آرام در زاویه‌‌ی دیگری از ذهنم پنهان می‌شود. بعد آینه‌ای می‌بینم. آن‌سوتر گدایی است که روی کونش راه می‌رود. وارد بخش تاریکی از ذهنم می‌شوم. خش خشی حس می‌کنم و زوزه‌ای آرام می‌شنوم؛ می‌بینم سگی که زنده زنده پوست‌اش را کنده‌اند، روی شکم‌ش می‌خزد. از بوی گوشت خام سگ حالم به هم می‌خورد. لگدی نثارش می‌کنم و از آن بخش از ذهنم خارج می‌شوم...

نه... انگار موضوع از دستم در رفته‌است... انگار جایی پنهان شده که یافتنی نیست. باید برگردم و بی‌خیالش شوم. می‌دانم خواه ناخواه، فردا یا پس فردا از مخفی‌گاهش خارج می‌شود و من می‌قاپمش و می‌نویسم‌اش...

... صدای جادوگر را می‌شنوم که وردی عجیب می‌خواند. آینه پوستی آویزان از خاطره‌ای را منعکس می‌کند. و گدا خون باسن ساییده‌شده اش را بر کف ذهنم می‌مالد. و بوی گوشت خام‌ سگ همچنان در مخم می‌پیچید... نباید دنبالش می گشتم. بی‌خواب شده‌ام... ساعت 3 و 54 دقیقه صبح است.

و اینک تولد من

2010-09-01T00:04:00.000+04:30

از ماه‌ها قبل سلولی در حال رشد بود که از ترکیب یک اسپرم با یک تخمک به وجود آمده بود. در 10 شهریور 1354، این سلول به آن اندازه‌ تکثیر شده بود که بتواند با گریه‌ای مسخره و با صفت مسخره‌‌تر «بنی‌آدم!» زاده شود تا مسوول گناه طبیعت باشد.

من تا این حد فروتن نیستم که خودم را در اولین اتم سازنده‌ی هستی نبینم. و اگر خدایی هم باشد من به عنوان ذره‌ای معنوی از تصورات او از حیات بشر، که در اندیشه‌ی آفریدنش بود، در ذهنش وجود داشته‌ام. و اگر هم نه! حداقل به عنوان ذره‌ای از تمایل و اراده‌ی هستی به بقای خویش، در حافظه‌ی یک اتم حمل شده‌ام تا روزی که به این جهان قدم بگذارم.

چون من محصول تصور یا اتمی جاودان در هستی هستم، اراده‌ی بقا از من انتظار دارد که حلقه‌ای پاره در زنجیره‌ی جاودانگی نباشم. از من می‌خواهد که میلیون‌ها اسپرمم را در رحمی بریزم تا در ترکیب با تخمک جنس ماده، حلقه‌ای دیگر به وجود آورد برای تداوم آنچه هست. و من چقدر به این تصور از جاودانگی هستی می‌خندم آن‌هنگام که اسپرم‌هایم را با خودارضایی در دستشویی،‌ چاهک حمام، یا دستمال کاغذی خالی می‌کنم. میلیون‌ها اسپرمی که بعد از مدت کوتاهی می‌میرند، بدون آن‌که تخمکی را به چشم ببینند‍!

من همان‌طور که متولد شدم و تا الان زندگی کردم،‌ روزی پیر می‌شوم و روزی هم می‌میرم؛ مثل هر موجود دیگری. اما نمی‌خواهم انسان دیگری را به این جهان اضافه کنم. هستی ما را فریب می‌دهد. زندگی رنج است، پوچ است، تنها تمایلی است برای بقا، بی‌هدف، بی‌معنا... ما موجودات تنها ابزاری هستیم برای بقای هستی و اگر خدایی هم باشد،‌ بقای تصوری از هستی، در ذهن آفریدگاری ناشناخته... و من معترضم.

اما... اما، من زیبایی‌هایی هم می‌بینم. گاهی با چشمانم، گاهی با دست، گاهی با تصور و تخیل و گاهی با عضوی از بدن از زندگی لذت برده‌ام و می‌برم. من به پوچی‌ای احترام می‌گذارم که همبسته با رنج، زیبایی هم دارد و این از نظر من انکار نشدنی است. با وجود اینکه نمی‌خواهم رنجی دیگر بیافرینم اما به پاس این زیبایی، امیدوارم بعد از مردنم، طعمه‌ی کرم‌های خاکی و یا جانداران ریز زیر خاک نشوم. دلم می‌خواهد تخم‌های پروانه‌ای و یا حشره‌ای زیبا، در تنم لانه کند و پروانه‌ای با بال‌های رنگین به دنیا بیاید و یا جسمم نیرویی شود برای تخم گُلی که رشد می‌کند و گل‌های زیبا به وجود می‌آورد.

اگر من بتوانم به اندازه‌ی ذره‌ای به این زبیایی محض، چیزی اضافه کنم، از تولد خودم شادمانم. من عاشق زیبایی هستم. زیبایی‌ای که در آن دردی نباشد. و روحی برای رنج کشیدن در آن نهفته نباشد...

بیداری

2010-08-31T04:24:00.002+04:30

بیست و هفت-هشت سالی داشت و اصلاً ترسناک نبود. به مراقبت زیادی هم نیاز نداشت. باید سرم‌هایش را عوض می‌کرد و هر از گاهی بدنش را می‌شست. نه تکانی می‌خورد. نه حرفی می‌زد. نه نگاهی داشت. همیشه روی تخت بود و او گاهی بالاترش می‌آورد؛ بالشی پشتش می‌گذاشت و باهاش حرف می‌زد...

هر وقت هوس می‌کرد، می‌آمد لخت‌ش می‌کرد و روی تخت، کنارش می‌خوابید. دختر زیبایی بود. موهای نرم‌اش روی بالش می‌ریخت و او تارهای مو را از روی صورتش کنار می‌زد و برای مدت‌ها نگاهش می‌کرد، روی بدنش دست می‌کشید و می‌دید که با وجود اینکه هیچ حرکتی نداشت، اما پوستش هنوز زنده است...

پارسال همین موقع بود که او را با طرح نقشه‌ای از بیمارستان دزدید. تنها زندگی می‌کرد. برای کاری به آن‌جا رفته بود و او را در کُما دیده و عاشقش شده بود. اکنون بعد از یک سال، با وحشت می‌دید که دارد به هوش می‌آید. بعد از یک ساعت، تصمیم خود را گرفت. چاره‌ای نداشت. برای اولین بار در چشمان دختر نگاه کرد، بالش را از زیر سر او بیرون کشید و روی صورت و دهانش گذاشت...

حکایت آن صندوق

2010-08-30T01:12:00.000+04:30

خدای جالبی دارم. شما نمی‌شناسیدش.

هر صبح باهم بیرون می‌رویم. سر خیابان اصلی که می‌رسیم ماشین را نگه می‌دارد، کیسه را از ماشین بیرون می‌آورد و دستش را داخل آن می‌برد و هر قطعه‌ای که به دستش رسید را برمی‌دارد و گوشه‌ای از خیابان می‌گذارد. دست راست یک گوشه، دست چپ گوشه‌ای دیگر. مثلا پای چپ یا راست را کنار یک پیاده رو شلوغ می‌گذارد. شکم و روده‌ها را کنار چراغ قرمز، روبروی خطوط عابر پیاده یا جای دیگر، اما هیچ وقت فراموشش نمی‌شود که سری که خون از آن می‌چکد را جلو بانک بگذارد که پیاده‌رو آن پهن‌تر و شلوغ‌تر و بهتر است.

و کار بدن من شروع می‌شود. دست‌ها و پاها در جای خود به حرکت در می‌آیند. شکم یا روده‌ها جایی که گذاشته شده‌اند تکان می‌خورند و سر جلو بانک به حرف می‌آید و با لحنی دردمندانه از مردم پول می‌خواهند. یک دست تنها، یک پا، یا روده‌ی بزرگ یا کوچک،‌ هر کدام خودشان را برای سکه یا اسکناسی به خاک می‌مالند، انگشتان خود را تکان می‌دهند، توجه عابران را به خود جلب می‌کنند و ... سر بی‌تن گریه می‌کند، گوش‌ها تکان می‌خورد یا موها می‌ریزد یا وقتی آرام تکان می‌خورد و خونش را به کف پیاده رو می‌مالد و از جدول کنار خیابان آب می‌خورد، چشم‌اش را به دست‌ها و جیب مردم می‌دوزد تا سکه‌ای شکار کند و ...

وقتی شب فرا می‌رسد و مردم به خانه‌هایشان می‌روند، دوباره با ماشین شورلت قراضه‌اش می‌آید. قطعات را دوباره جمع می‌کند. هر قطعه با خوشحالی پولی را که جمع کرده‌اند به او می‌دهند و با رضایت داخل کیسه می‌روند. وقتی به خانه می‌رسیم، در صندوق را باز می‌کند. حوصله ندارد تا بدنم را به هم بدوزد. همان‌طور جدا و رها از داخل کسیه به داخل صندوق می‌ریزد، سر روی شکم می‌افتد، روده به دور بازو می‌پیچد و... و در صندوق را می‌بندد و من می‌مانم با تاریکی و بدن از هم گسیخته و روی هم ریخته و گرسنه، تا فردا صبح...

دخترکی با پدرش

2010-08-29T01:55:00.001+04:30

دخترک 8 ساله، با احساس دستی روی بازویش، چشم‌هایش را باز می‌کند و مثل هر روز، پدرش را روی تخت، کنار خودش می‌یابد. با نگاه به پنجره، که نور جای جای پرده‌ای کشیده را روشن کرده، می‌فهمد که مادرش رفته سر کار. سوزشی در دلش حس می‌کند. باز ناآرامی به سراغش می‌آید. پلک‌هایش را روی هم می‌فشارد تا باز خوابش ببرد اما چیزی نمی‌گذارد و ناآرام‌ترش می‌کند. لب‌هایی را حس می‌کند که زیر گوشش را می‌بوسند.

«صبح بخیر عزیزم! چشاتو وا کن خوشگلم! یالا»

بی‌حرکت می‌ماند. جواب نمی‌دهد. بدنش را جمع می‌کند و باز پلک‌هایش را روی هم می‌فشارد. نفس‌هایش را در سینه حبس می‌کند.

«می‌خوای چیزی برات بیارم؟»

با تکان آرامی که به سرش می‌هد می‌گوید: «نه»

باز خودش را جمع تر می‌کند اما حس می‌کند که بدن پدرش به بدنش نزدیک‌تر می‌شود. بوسه‌هایش را روی گردن‌اش حس می‌کند و با حس دستی که روی تن‌اش می‌لغزد و از گردن و سینه‌اش پایین می‌رود و تا زیر شکمش می‌رسد، بدنش به لرزش می‌افتد...

توی دلش، از خدا می‌خواهد که زود مادرش را به خانه باز گرداند. اما او تازه سر کار رفته‌است. با چشمان بسته، بین بازوهای پدرش مچاله می‌شود...